>>De vlam in de pan

De vlam in de pan

16-08-2017

De vlam in de pan

Veel stellen waarvan de relatie niet lekker loopt, hebben veel ruzies en spraakverwarring. Wat voorheen zo veel vanzelfsprekender ging, loopt ineens raar en stroef. De spanningen nemen toe na elk gesprek. Het is net of alle woorden onder een vergrootglas liggen. Alles wordt geanalyseerd, getoetst en komt hard binnen. Met als gevolg dat beiden op eierschalen gaan lopen, zich anders gaan gedragen of dat ze elkaar zelfs gaan vermijden om discussies uit de weg te gaan. En dan volgen uitspraken als:

  • Ik herken je niet meer terug.
  • Ik begrijp je niet meer.
  • Ik kan niks meer goed doen in jouw ogen.
  • Ik wil niet meer.

Hoe komt dit?

Na jaren als mediator en bemiddelaar te werken, denk ik te weten waaraan dit ligt. Als je net samen bent en nog niet zoveel verantwoordelijkheden hebt, valt een miscommunicatie niet zo op. Wat bedoel ik met miscommunicatie? Het verschil in beleving van de uitspraken door de ander, de invulling van de betekenis erachter. We komen allemaal uit een ander nest en bepaalde woorden en uitspraken hebben in dat nest een andere betekenis / beleving. Daar kan een mismatch ontstaan. Als de vanzelfsprekendheid voorbij is, worden stellen woordgevoelig. Ineens wordt die miscommunicatie storend, omdat je gehoord wilt worden zoals je de woorden bedoelt. En zo begint het gekibbel omdat de een niet in de gaten heeft dat de ander al die jaren eigenlijk net iets anders wilde, iets anders bedoelde te zeggen of wilde bereiken. En het gevoel van afwijzen groeit en groeit terwijl de wens is om juist in verbinding te zijn. Maar hoe?

Leren doorvragen

Hoe doorbreek je die cirkel van miscommunicatie-woordgevoeligheid-gevoel van afwijzing? In onze cultuur leren we niet goed door te vragen. We horen iets en maken daar zelf een beeld van en zien dat als de waarheid. Ik zie bij mij aan de tafel echter altijd 3 waarheden: 2 van het stel aan tafel en mijn waarheid. Ik kan je vertellen: die komen eigenlijk nooit overeen! Toen ik de opleiding als register mediator deed, weet ik nog dat ik moeite had met doorvragen. Ik voelde me bezwaard of nieuwsgierig als ik dat deed en dat is niet netjes. Maar door wel door te vragen, begrijp ik veel sneller waar de schoen wringt en waar dus ook de oplossing zit. Dus ik vraag door! Wat maakt dat we in Nederland niet doorvragen? Onze cultuur weerhoudt ons daarvan: het is niet netjes om door te “zagen”, “wat zal de ander wel niet denken van mij, die is dom” en “wat als de ander niet antwoord”? Maar ik krijg altijd antwoord op mijn vragen dus die vrees blijkt ongegrond.

Verander de wereld en begin bij jezelf

De oplossing ligt in het doorvragen en hetzelfde beeld krijgen van hoe de ander dit bedoelt. Wees je ervan bewust dat mensen woordgevoelig zijn en dus een eigen invulling bij bepaalde woorden en uitspraken hebben. En dat de mens nou eenmaal niet graag fouten maakt (laat staan erop gewezen wordt) waardoor we snel de neiging hebben om in de verdediging te schieten. Maar hoe gemakkelijk is het om te vragen: wat bedoel je daar precies mee? Wat had jij verwacht? Hoe zie jij dat dan? Hoe had het anders gekund en kunnen we daar alsnog naar toe werken? Wat kunnen wij daar samen aan doen?

Verbeter de wereld en begin bij jezelf!

Feedback is een kans en geen aanval. Wat heb jij nodig om niet in de verdediging te schieten maar om door te vragen? Geef aan wat je nodig hebt. Vraag om hulp. En vooral: vraag door! Hoe ziet het eindresultaat eruit voor de ander? Wat staat er dan wel en niet? Maak het samen concreet!

De tekening hieronder, geeft in beeld weer hoe miscommunicatie al kan ontstaan:

Sitemap | © 2018 Goed uit elkaar gaan